ทำทานอย่างไรให้ได้บุญ
เรื่องบุญเรื่องทานนั้นอยู่ในสายเลือดของคนไทยเลยก็ว่าได้แต่ถึงแม้จะลุกดีกับวัดวาอารามมาตั้งแต่รุ่นปู่ย่าตาทวดคนไทยส่วนใหญ่ก็ยังมีความเข้าใจผิดเรื่องบุญเรื่องทานกันอยู่ค่อนข้างมากโดยมักเข้าใจว่าการทำบุญคือการถวายข้าวของแด่พระสงฆ์ส่วนการทำทานคือการให้ข้าวแก่คนยากจนทั้งที่ความจริงแล้วความสัมพันธ์ระหว่างบุญและทานมีเบื้องหลังที่ซับซ้อนมากกว่านั้น
ความหมายของบุญและทาน
คำว่าบุญแปลว่าเครื่องชำระจิตใจให้สะอาดบริสุทธิ์เป็นเครื่องกำจัดกิเลสอันเป็นสาเหตุของทุกข์ออกไปจากจิตใจ
ส่วนคำว่าทานแปลว่าการให้การสละแบ่งปันผู้อื่นไม่ว่าจะเป็นการให้สิ่งของวัตถุทานการไม่ถือโกรธยกโทษให้วงเล็บอะไพยะทานการให้ปัญญาเพื่อเป็นพื้นฐานในการดำเนินชีวิตวงเล็บธรรมทานก็จัดเป็นการให้ทานทั้งสิ้นพุทธศาสนาถือว่าการให้หรือการเสียสละเป็นการกำจัดกิเลสทางหนึ่งที่จะเป็นกุญแจไปสู่จิตใจที่สะอาดบริสุทธิ์ดังนั้นขอเพียงเป็นการให้ทานที่บริสุทธิ์และดีงามก็ถือเป็นบุญทั้งสิ้น
ให้ทานอย่างดีงามและบริสุทธิ์
เพื่อไม่ให้เสียชื่อชาวพุทธไปดูกันดีกว่าว่าทำอย่างไรทานของเราจึงจะดีงามและบริสุทธิ์สมบูรณ์แบบตั้งแต่ขั้นแรกจนถึงขั้นสุดท้ายผลบุญจะได้ส่งผลให้จิตใจใสสะอาดปราศจากทุกข์ในที่สุด
ปรับใจก่อนให้ทาน
ตั้งใจดีก่อนการให้ใดๆเราต้องน้องกดน้ำใจให้ด้วยความศรัทธาที่สำคัญต้องไม่หวังลาภยศสรรเสริญจากทานที่ทำเราควรคิดว่าการให้เป็นหนทางหนึ่งที่จะช่วยกำจัดความตระหนี่และความโลภออกจากจิตใจและเจ้ากิเลสทั้ง 2 ตัวนี้คงไม่หมดไปแน่หากเรายังทำทานเพื่ออธิษฐานขอให้ถูกลอตเตอรี่รางวัลที่ 1 หรือขออื่นๆใดประกอบไปในการทำทานด้วย
มีเจตนาผ่องใส
การทำทานต้องมีเจตนาที่ดีตั้งแต่ก่อนทำขณะที่ทำและภายหลังจากที่ทำแล้วเจตนาดีที่ว่านี้คือเจตนาที่จะทำทานเพื่อให้เกิดประโยชน์แก่ผู้รับอย่างแท้จริงคือมิใช่ให้ด้วยความสงสารหรือดูถูกดูแคลน
ทำกายใจให้ผ่องแผ้วผู้คนจำนวนมากนิยมรักษาศีลเพื่อละบาปและทำจิตใจให้บริสุทธิ์ก่อนทำทานศีลจึงเป็นหนทางหนึ่งที่นำไปสู่การทำทานอย่างถูกวิธีอย่างน้อยข้อปานาติปาตาเว้นจากการฆ่าสัตว์ก็ช่วยป้องกันไม่ให้เราฆ่าสัตว์เพื่อทำภัตตาหารถวายพระอย่างแน่นอน
เตรียมการให้พร้อม
ของต้องดีนอกจากจิตใจของผู้ให้จะต้องดีแล้วองค์ทานหรือของที่ให้ต้องเป็นของที่ได้มาด้วยความบริสุทธิ์และมีประโยชน์แก่ผู้รับอย่างแท้จริงของเหลือของชำรุดของที่ลักขโมยมานั้นจึงผิดเต็มประตูเพราะนอกจากจะไม่ได้บุญแล้วยังมีบาปติดตัวไปอีกด้วย
ผู้รับมีสิทธิ์พูดง่ายๆว่าผู้รับต้องเป็นผู้ที่จะนำของที่เรามอบให้ไปใช้ในเชิงสร้างสรรค์การใช้เพื่อประโยชน์ของตนเองนั้นนับว่าเป็นบุญในระดับหนึ่งแต่ถ้านำไปใช้ให้เกิดประโยชน์ต่อสังคมได้ด้วยแล้วทานนั้นจะนับเป็นบุญมหาศาลด้วยเหตุนี้ผู้คนส่วนมากจึงนิยมทำทานกับพระภิกษุสงฆ์เพราะนอกจากท่านจะเป็นผู้บริสุทธิ์ซึ่งถือศีลถึง 227 ข้อแล้วยังมั่นใจได้ด้วยว่าทานที่เราถวายแด่ท่านจะเป็นประโยชน์ต่อชนหมู่มากเพราะกิจของสงฆ์ก็เป็นไปเพื่อส่วนรวมทั้งสิ้น
คิดใหม่ทำใหม่ให้ทานอย่างสร้างสรรค์
อย่าให้กรอบความคิดเก่าๆมาจำกัดวิธีการทำทานของเราเพราะเรื่องบุญเรื่องทานไม่จำเป็นต้องทำตามใครไปเสียทุกอย่างลองคิดใหม่ทำใหม่มาลองหาทางสร้างสรรค์วัตถุทานให้เหมาะกับผู้ให้และผู้รับกันดีกว่า
บุญไม่ได้อยู่ในถังเหลือง
เมื่อพูดถึงการถวายสังฆทานอย่ายึดติดว่าต้องหิ้วถังสีเหลืองไปถวายพระเท่านั้นเพราะสังฆทานที่ว่านี้คนใช้ไม่ได้ซื้อส่วนคนซื้อไม่ได้ใช้จึงไม่ค่อยทราบว่าแท้จริงแล้วมีอะไรอยู่ในถังเหลืองเหรียญใบนั้นบ้างล่าสุดรายการจุดเปลี่ยนได้วิเคราะห์เจาะถังที่ว่าอย่างถ้วนถี่แล้วพบว่าสินค้าที่บรรจุอยู่ล้นถังนั้นหนีไม่พ้นอาหารกระป๋องใกล้หมดอายุสบงสีซีดใบชามีกลิ่นผงซักฟอกน้ำตาลทรายไม่กี่เมล็ดมีดโกนทื่อโอนไม่เข้าผ้าขนหนูสีตกซึ่งของเรานี้ไม่มีคุณภาพและปริมาณเพียงพอที่พระท่านจะนำมาใช้ได้จริง
รู้อย่างนี้แล้วอย่าลังเลระหว่างสละเวลาไปเลือกซื้อของใช้ถวายท่านด้วยตนเองกันดีกว่าโดยคัดเลือกลงทางให้เสมอเหมือนกับของที่เรากินเราใช้อยู่เป็นปกติ (สหายทาน) หรือไม่ก็คัดสรรเฉพาะของดีที่น่ากินน่าใช้กว่าที่เราเคยซื้อ (ทานบดี) จะทำให้ได้บุญบริสุทธิ์อย่าเลือกของที่แม้แต่ตัวเรายังไม่คิดจะใช้ไปถวายพระท่าน (ทาสทาน) ทานอย่างนี้ถือเป็นการให้ที่ไม่มีความจริงใจหากพระท่านเกิดเจ็บป่วยเพราะฉันของที่เราถวายจะเป็นการสร้างบาปโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น